Strona główna / W numerze / Walenczak (cz. VII)

Walenczak (cz. VII)

 



            Ostatni odcinek o Stanisławie Walenczaku poświęcę jego działalności społecznej. Od lat wczesnoszkolnych był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego. W roku 1927 ukończył 6-klasowe Państwowe Gimnazjum Męskie imienia Komeniusza w Lesznie. W tym okresie był drużynowym 1. Leszczyńskiej Drużyny Harcerzy imienia Stanisława Leszczyńskiego. W 1933 r., po powrocie z wojska, przy 4. Drużynie Harcerskiej imienia Stefana Czarnieckiego w Lesznie wraz z Franciszkiem Włodarczykiem założył zastęp wodniaków. Obaj wzięli udział w spływie kajakowym do morza trasą wiodącą wielkopolskimi jeziorami i kanałami, Wartą, Notecią, Kanałem Bydgoskim, Brdą i Wisłą. Na zakończenie spływu uczestniczyli w Święcie Morza w Gdyni. W 1934 r. zastęp wodniaków liczył już 20 członków. Aktywność Stanisława Walenczaka w leszczyńskim harcerstwie została uhonorowana stopniem podharcmistrza, który otrzymał w czerwcu 1934 r. (powyższe informacje ustaliła pani Elżbieta Kubiec z Kielc).

W październiku 1935 r. Stanisław podjął pracę w Zakładach Starachowickich. Włączył się wówczas aktywnie w życie społeczne Starachowic, głównie w harcerstwie ale również w miejscowym gnieździe Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W kwietniu 1937 r. Stanisław Walenczak został wybrany komendantem Hufca ZHP w Starachowicach. Funkcję tę pełnił do czerwca 1938 r. Jego aktywność w starachowickim harcerstwie została uhonorowana stopniem harcmistrza, który otrzymał w październiku 1937 r. W 1939 r. pełnił funkcję kierownika referatu kształcenia starszyzny.

W lipcu 1939 r. Stanisław Walenczak po raz drugi został wybrany komendantem hufca. Być może miało to związek z jego udziałem w przygotowaniach do obrony przeciwlotniczej Zakładów Starachowickich. Przypomnę, że jako oficer rezerwy artylerii przeciwlotniczej przeszedł w kwietniu i maju 1939 r. specjalny kurs dla obsług fabrycznych plutonów artylerii przeciwlotniczej i miał objąć funkcję dowódcy tej jednostki. Zapewne planował, że w razie wybuchu wojny jego artylerzystom przydałaby się pomoc harcerzy mogących pełnić służbę łącznikową, wartowniczą itp. Jako dowódca przeciwlotników i komendant harcerzy miałby usprawniony proces dowodzenia. Ostatecznie 1 września 1939 r. dowódcą fabrycznych artylerzystów został inny oficer a podporucznik Walenczak pełnił funkcję jego zastępcy. Pozostał jednak komendantem hufca i to on kierował ich ofiarną służbą w Starachowicach we Wrześniu 1939 r.

I jeszcze sprostowanie: w publikacjach Jerzego Krukowskiego znajduje się informacja (powielana też przez innych autorów), że Stanisław Walenczak w końcu sierpnia 1939 r. objął funkcję „Komendanta Pogotowia Wojennego Harcerzy”, oraz że we wrześniu 1939 r. z ramienia hufca brał też udział w pracach „Komendy Obrony Miasta”, kierując harcerskimi grupami pomocniczymi. Wydaje mi się, że autor się myli. Nie sądzę, by w Starachowicach powołano Pogotowie Wojenne Harcerzy czy „Komendę Obrony Miasta”. Przypuszczam, że chodzi o Komendę Obrony Przeciwlotniczej, w której pracach Stanisław Walenczak brał udział w podwójnej roli: zastępcy dowódcy fabrycznej jednostki artylerii przeciwlotniczej oraz komendanta Hufca ZHP.

Stanisław Walenczak mieszkał w Starachowicach na kolonii „Orłowo” w domu Antoniego Sławka. Czy ktoś z Czytelników wie, który to dom? Proszę wówczas o telefon.

Adam Brzeziński

tel. 668-040-298

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *